رمضان، نمود زیبایی

رمضان
ضیافتی آسمانی و فصل عطرآگین و آراسته به نام مولایمان علی با منش های زیبای اخلاقی:

دست گیری و یاری در گمنامی شب و گریزان از نگاه لِنـز و سفره های افطاری به قشنگی مهربانی با میزبانانی پُر از صفا و سخاوت.

گرچه رمضان را تشنگی و عطش معنا میکنند اما سیراب شدنیست به حال و هوای ربنا…

وه چه می‌چسبد…

گویی با ترانه دلارام موذن،
روح، جان می‌گیرد و سبکبال و فارغ از زیورآلات زمینی، رو به قبله ماورا با خدای خویش، صلاهِ نجوا،
اقامه می‌دارد.
نمازی به وضوی باران در چشم.

عاشق که باشی، سیر در ره عشق را خوب میفهمی!!

هر لحظه انتظار، کامِ دل را شیرین می‌سازد و فرجامش، بهاری برای کالبد جسم است و فطرتی، بازگشت خورده به کرامت والای انسانی.

امید که به حرمت میزبانِ رمضان همه آدم های شهر به اخلاق و نیکسرشتی، گفتمان کنند و نشانش، جز هلال ماه، اخلاق ناب انسانی باشد و دروغ و تهمت و غیبت و گرانفروشی محو گردد و چون لباس سپید مسلمانی، زلالی نشر یابد

نه چون امروز! که اخلاق عریان است.

حیف که واژگانی بی هویت، نمک و قند سخنوری پارسی را گرفته اند!

باشد که از اندیشه و ذهن، غبار روبی شود و جلا دیده ، مسیر نیک زندگی را پیمایش کنیم .

یاد باد، لحظات شب بیداری و دعا و مناجات در سکوتی با دعای سحرگاهان آن سرمشق عرفان، در نگارش تقدیر.

به راستی، رمضان، نِمود زیبائیست.

گِرد سفره افطار، ساده و سالم، بساطی از خوشی های خانواده گشوده می‌گردد، پیوند مجدد خانواده در گسست و فاصله ها و نفی کدورت در دید و بازدیدها.

خوشا آنانکه، کامِ دل می‌بندند و روزه می‌گیرند به گوش و چشم.

بیاییم در این روزها که هموطن اسیر معضلات سیلاب است، سفره های اطعام را فقط برای لبخند خدا بگشاییم.

می‌شود که باهم ایرانی را بسازیم و به همیاری، جشن زندگی بگیریم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *